Monday, September 10, 2012

वाचलेलं आवडलेलं...!

जेव्हा माणसं भेटतात...
तेव्हा आपण दुसरीकडे गुंतलो असतो....
रस्ते सापडतात तेव्हा आंपण already दुस-या वाटा निवडलेल्या असतात...
जेव्हा त्या वाटांपाशी येतो तेव्हा पावलं थकलेली असतात.........
जेव्हा पावलांत जोम येतो... तेव्हा न जाणे कुठली भिरभिरती फुलपाखरं वाटांवरून भटकत दूर नेतात...
जेव्हा पाउस पडणार असतो तेव्हा आपण भिजायला बाहेर पडणार नसतो....
जेव्हा आपण बाहेर पडतो तेव्हा पाउस पडणार नसतो...
जेव्हा आठवण उतू जाते..... तेव्हा मोबाईल ला रेंज नसते....
जेव्हा कॉल येतो तेव्हा आपण बिझी असतो....
जेव्हा आवाज तापला असतो तेव्हा तानपुरा लागतं नाही,
आणि जेव्हा तारा जुळलेल्या असतात-
संध्याकाळ तेव्हा सरून गेली असते...............
कुठवर चालणार हा पाठशिवणीचा खेळ....
सुख क्षणांनो कधीतरी गाठाल का चांदणवेळ???

Tuesday, July 24, 2012

कधी कधी वाटतं .....!




शांतपणे पडून आकाशातलं चांदणं डोळ्यात भरून घ्यावं.. !





खुला रस्ता , सुसाट वेग , मैत्र परिवार आणि मस्त
 एक Long Drive घ्यावा !






फुलपाखरू व्हावं आणि फुलांच्या प्रत्येक पाकळीला अलगद स्पर्श करावा आणि रंगांची उधळण करावी !





बालवयाची सैर करावी आणि प्रत्येक छोट्या छोट्या गोष्टी निरागसपणे पुन्हा अनुभावाव्यात !





कॅमेरा घ्यावा आणि सुसाट सुटावा प्रत्येक सुंदर क्षण Catch करत !









CCD मध्ये COFFEE चे MUG , मैत्र परिवार आणि प्रत्येक घोट घ्यावा stuppid gaussips करत  !









हातातली छत्री सोडून चिंब भिजावं पावसात आणि त्या प्रत्येक थेंबाचा आस्वाद घ्यावा !














किती ही काम असल ऑफिस मध्ये तरीही वेळ काढून Choclate Shott  मारावाच !










आईच्या हातची गरम गरम पुरणपोळी आणि साजूक तूप वाट्टेल तेंव्हा खाता यावं :-)










निवांत वेळ काढून Headphones कानात टाकावेत आणि जुनी गाणी ऐकत बसवीत !









सगळं विसरून झोपी जाव लहान मुल झोपतं अगदी तसच !





आणि




     खऱ्या आयुष्यातल्या छोट्या छोट्या गोष्टीनी दुःखी होणापेक्षा स्वप्नांच्या  जगात राहता यावं ...!!! 

Thursday, July 19, 2012

कुठेतरी वाचलेलं पण मनाच्या खूप जवळ वाटलेलं असं काहीतरी ...


एक गवताचं पातं होतं.. !

रानावनात उगवणारं अन रानावनातच झीजणारं..

उन्हाळ्यात सुरकुतणारं - पावसाळ्यात भरकटणारं..

चारचौघांसारखंच असणारं अन चारचौघांसारखंच दिसणारं..



पण एक दिवस काहीतरी वेगळंच घडलं..



आज सगळ्यांची नजर त्या पात्याकडे वळली..

आज ते पातं कुणाच्या चित्रात जाउन बसलं तर कुणाच्या आठवणींत..

कुणा कवीच्या कवितेत दिसलं, तर कुणा लेखकाच्या लेखात हसलं..



कारण..



कारण, आज त्या पत्यावर दंव बरसलं होतं.. एका दंवबिंदूने त्या पात्याला नवीन स्वरूप दिलं होतं..

आज ते पातं स्वतःशीच हसत होतं, मनाशीच खुलत होतं..

आता उन असो वा पाउस, रात्र असो वा दिवस..

त्या दंवाने त्या पात्याला फक्त आणि फक्त खुश रहायला शिकवलं होतं..



आज त्या दंवाने त्या पात्याला स्वतःचं अस्तित्व मिळवून दिलं होतं........



Wednesday, April 25, 2012

Photugraphy !!!!


मला निसर्गात रमायला प्रचंड आवडत त्याच निसर्गाचा सहवासात मैत्र परिवारासोबत घालवलेला थोडा वेळ ,
निसर्गाने शिकवलेल्या काही गोष्टी आणि उनाडक्या करताना ,
डोळ्यांनी फिल केलेले आणि कॅमेऱ्यातून कैद केलेले काही सुंदर क्षण .......



"Bond with Bands "



या गड- किल्ल्यांनी तत्स्थापना शिकवला ..


जणू काही हिरवा शालू पांघरलाय ..
  

कष्टाची भाकर ...
 
एक रम्य पहाट


An open road.......


रंगुनी रंगात साऱ्या ...


लाटांसोबत खेळणाऱ्या नावा ...



मुळशीचा रुबाब !


कशाची ही पर्वा न करता अविरतपणे कोसळणारा धबधबा!

खारुताई..........
 
एक सुंदर क्षण !


एक क्षण ..!

अथांग पसरलेला समुद्र !


फुलले रे क्षण माझे ..!


घारी घारी घे भरारी ..!

समुद्राचा लाटांना पेलत तटस्थपने उभारलाय तो किल्ला


नारायणाची एक छबी..
 
खडकवासल्याची शांतता !
 
" पुणे तिथे काय उणे "
 
धन्य तो निसर्ग राजा  !


Thursday, April 19, 2012

चिंब भिजलेले रूप सजलेले ............



पाउस आला रे पाउस आला............

             आज बेधुंदहून पडलेल्या पावसाने माझ्या मनाच्या तारा पुन्हा छेडल्या आणि अलगद निघणाऱ्या सुरांनी पुन्हा हळूच कागदावर येण्याची साद घातली ,असा एप्रिल महिन्यात अचानक पणे पडणाऱ्या पावसाचा आनंद म्हणजे जुन्या jeans चा pocket मध्ये अचानक सापडणाऱ्या पैशा सारखाच आहे अगदी अनपेक्षित .
तो मात्र बाहेर बेभान होऊन काळ्याभोर रस्त्यावर     अगदी मनसोक्त नाचतोय , झाडा फुलांना चिंब भिजावतोय आणि थेंब होऊन पसरतोय , कडे कपारी खाच-खळग्यान्मधून तो ओसंडून वाहतोय ,या तापलेल्या सूर्याला झेलणाऱ्या धरणीला आज थोड्या वेळ का होईना चैतन्याची जाणीव करून देतोय , स्वतःच हिरवं रुपडं दाखून तहानलेल्या जीवांना सुखद करतोय , पुन्हा वातावरणात नव चैतन्य निर्माण करतोय , भरभरून "जगा आणि जगू द्या"  सिम्पल लाइफ चा फंडा तो केवढ्या सहजपणे सांगतोय 

या पावसाने पुन्हा लहानपणाची आठवण करून दिली , वाटलं पुन्हा लहान व्हावं आणि चिंब भिजावंपावसात अगदी मनसोक्त रस्त्यावर उनाडावं आपल्या मैत्र परिवारासोबत,कागदाच्या होड्या सोडाव्यात त्या साचलेल्या पाण्यात , एकमेकांच्या अंगावर पाणी उडवाव , कुठलेही बंधन नाही कुठलीही सीमा नाही निरागसपणे या निसर्गाचा सोहळ्याचा आनंद लुटावा मन भरून ते सजलेलं हिरव रुपडं बघावं ,आणि स्वतःलाच स्वतःमध्ये हरउन द्यावं , पुन्हा तो "आजारी पडशील पावसात भिजून" म्हणून आई चा ओरडा खावा आणि तरीही न ऐकलाचे नाटक करत पुन्हा त्या पावसात स्वतःला झोकून द्यावं अस वाटतंय , खरचं हे सगळं कुठेतरी हरवलाय पण या पावसाने पुन्हा बरसून जुन्या आठवणीना उजाळा दिला आणि ऑफिस मध्ये बसल्या बसल्या बालवयाची सैर करून आणलं काही क्षणात .....!!
            

Thursday, March 22, 2012

" का कळेना कोणत्या क्षणी हरवते मन असे ...??? "

का कळेना.......??
कधी कधी खरच कळत नाही काय करावं ? जशी एखादी नाव  भरकटते वाऱ्या सोबत ती कुठल्या दिशेने जातीये ?, कशी जातीये ? का जातीये ?अगदी तसच होतं बऱ्याचदा , अनेक न सुटणारे प्रश्न पडतात आणि न कळत गुंता वाढत जातो , कळत असतं खूप अडकतिये - अडकतिये, आणि सुटण्यासाठी धडपड सुरु होते , पण मागे जाऊ शकत नाही आणि पुढचा मार्ग सापडत नाही , आणि मनात अचानक विचार येतो का पळतोय आपण न सुटणाऱ्या प्रश्नाच्या मागे जेंव्हा कि अशा प्रश्नांची उत्तर शोधायचीच नसतात जे कायम अनुत्तरीतच असतात , मुळात पळत्या गोष्टींच्या पाठी पडून का करून घेतो आपण स्वतःचाच जीवाची घालमेल आणि कायम दुखी राहतो आणि वाटत आपल्या जवळ असणाऱ्या गोष्टींमध्ये समाधान न मानण्याचा आणि दुखी राहणाचा शापच मिळालाय जणू मानव जातीला , असे अनेक प्रश्न एका एकी  स्वतःलाच स्वतःमध्ये हरउन नेतात विचारांच्या गर्दीत खरच नकळत पणे " का कळेना कोणत्या क्षणी हरवते मन असे ...??? "

Friday, March 02, 2012

मन आणि मेंदू !!


"मन आणि मेंदू " या विषयावर लिहायचं म्हणजे व. पु. च हे वाक्य आठवल्याशिवाय नक्कीच राहणार नाही

       "माझ्या मनाचा माझ्या मेंदूशी छत्तीसचा आकडा आहे"
       "माझं मन तसं सरळ आहे या मेंदूचाच रस्ता वाकडा आहे"

माणसाचं मन आणि आणि मेंदू हे दोन्ही एकच असत का वेगवेगळ हा प्रश्न कायम पडतो आणि तो प्रश्न माझ्यासाठी
तरी अनुत्तरीतच राहिलाय अजूनही , मेंदूला मन असतं की मेंदू म्हणजेच मन?’ या प्रश्नाच्या उत्तरासाठी जेवढे खोल जावे तेवढे आपण अधिकच गुंत्यात अडकतो.
             आता बघा , जर आपण "मेंदू हेच मन " असं गृहीत धरलं तर कधी ऐकलय का कुठलं गाणं असं " मेंदू तळ्यात - मळ्यात " किंवा " मेरा मेंदू क्योन तुम्हे चाहे ?  "  मेंदू म्हणजे काय ते आपल्याला माहीत असतं. मेंदू दाखवता येतो, पाहता येतो (जरी आपला स्वत:चा मेंदू कुणी प्रत्यक्ष पाहू शकत नसलं, तरी!). याउलट जर मन हे वेगळं काहीतरी आहे मेंदू पेक्षा तर मग हा "मन " नावाचा अवयव नक्की कुठे असतो मानवी शरीरात ..?? हे आजपर्यंत कोणी दाखवलेलं ऐकिवात नाही आलं कुठे ? 
आपण कायम असं म्हणताना ऐकत असतो rather रोजच्या आयुष्यात म्हणत असतो कि अमुक अमुक व्यक्ती मनात आहे , अमुक व्यक्तीचा मनात काही नसतं जे असत ते सगळं अगदी तोंडावर , आज अगदी मनसोक्त उनाडलो , मनापासून वाईट वाटलं , मनात आली ना एखादी गोष्ट मग नक्की करेन वगैरे  वगैरे  पण एकदाही आपल्या तोंडून मेंदू शब्दाचा कुठेच उल्लेख नाही होत. बुद्धी गोष्ट मेंदूशी निगडीत असणं हे सगळ्यांना पटतं ,आपण बुद्धीला चालना मिळणारे बरेच खेळ खेळतो जस कि बुद्धिबळ  , किंवा ते बाजारात उपलब्ध असतात पण कधी मनोबल वाढवणारे खेळ असं ऐकलय का ?? मी तरी ऐकलेलं नाही आठवत .
          असं हि ऐकत असतो कि माणसाचं मन खूप चंचल असत ते सारखं कुठेतरी भटकत असत , त्याचावर कंट्रोल हवं , एखादी व्यक्ती मनाने खूप हळवी आहे किंवा एखादी मनाने दगड आहे म्हणजे ती कायम बुद्धीनेच विचार करणारी असते का ? बुद्धिवादी माणसं कायम मेंदूने विचार करणारी असतात म्हणजे त्यांना मन नसतच का ??
आणि बऱ्याच वेळेस प्रेम हि गोष्ट अली कि मन या संकल्पनेची सांगड हृदयाशी घालतो . मग माणसाचं मन म्हणजे त्याचं हृदय असत का ?असे असंख्य प्रश्न पडतात पण अजून हि मनाजोगं आणि मेंदूला पटणार उत्तर नाही मिळालं !

Sunday, February 05, 2012

एक उनाड मैत्री ...........!!!!



अशीच एक उनाड मैत्री
     
 मैत्री .. मैत्री ..मैत्री .. आपल्या सगळ्यांचाच आयुष्याचा एक अविभाज्य घटक  मग ती बालपणीची असो किंवा कॉलेजचा दिवसांमधली असो ....ती आहे म्हणून तर या जगण्याला खरा अर्थ आहे नाहीतर सगळं जगणं केवढं निरस झाल असतं नई...!
कदाचित मी ही याला अपवाद नाहीये  !!
 अशीच एक उनाड मैत्री सुरु झाली ती इंगीनीरिंग first एअर  चा अगदी पहिला दिवसापासून जी आजतागायत तशीच untouched आहे ... !
i  have  a  count of  each n  everyday 's masti n fun we have done .. :)
कॉलेजचा एक  एक  वर्षाप्रमाणे ती मैत्री हळू हळू कशी फुलत गेली आणि कधी रोजचा आयुष्याचा अविभाज्य घटक झाली कळलच नई ...अजून ही ते कॉलेज चे दिवस आठवतात अगदी जसेच्या तसे ..केलेला आगाऊपणा .. रोज संध्याकाळी उनाडक्या करत भटकायचो आमचा bike वर called  skooty ... पाणीपुरी खायचो रोज अगदी नचुकता ,रोज वेगवेगळा मंदिरांचा कट्ट्यांवर बसून मारलेला गप्पा जेवढ्या आम्ही कॉलेज कट्ट्यावर पण मारलेला नसतील .. केलेले stuppid discussuions, gaussips ..including how ve r differnt than others & why v dn need (rather have ;-P) boyfrns ...:-P :-P गाडीवर जाताना एका कानात ती आणि दुसऱ्या कानात मी असे headphones घालून आमच्या style चे songs ऐकायचो .. गाडीवरून जाताना केलेले वेगवेगळे obsevations & conclusions ... मारलेले taunts ... &&&&& stuppid poses given fr photusession.. as ve both r crazzy abt photugraphy n photusession :-) ....first yr मध्ये असताना एक "उन -पाऊस" नावाचं सेरीअल लागायच त्याचातला जो अनिकेत विश्वासराव होता त्याला बघण्यासाठी mechanics चे lecture bunk  करायचो  उसके लिये तो दिवाने थे हम लोग... ;) ;-P
हान आणि अजून एक गोष्ट म्हणजे आमचं एक  "chit -chat " account असायचं कॉलजमध्ये आम्ही बोरिंग lectrsमध्ये वापरायचो ..तर  "chit -chat " account  म्हणजे काय तर ती एक वही होती .. बोरिग lectrs मध्ये  आम्हला दोघींना बोलता नाही यायचा आणि अशा बराच गोष्टी असायचा कि आम्हला तिकडे बोलाव्या वाटायचा मग या  "chit -chat " notebook  मध्ये आम्ही एकमेकीना commnt करायचो ..क्लास मध्ये बरेच प्रसंग असे असतात की ते थोडे फार लक्षात असतात पण त्या क्षणी बोललेले ते वाक्य लक्षात नाही राहत पण या "chit -chat " account  मुळे अजूनही ते प्रसंग आमचा साठवणीत आहेत rite from  madam ने कसं ड्रेसिंग केलंय , त्यांचा hairstyles , त्यांची बोलण्याची  एक style ,lectr  चालू असताना कुठला मुलाला कोणाचा sms आला ..कुठला मुलगा कुठला मुलीकडे बघतोय अस सगळं सगळं आम्ही तिकडे note करायचो ..it ws stuppid पण आजही ती वही ( "chit -chat " account)काढून वाचताना सगळं जासचा तसा आठवतं .
       परीक्षेचा काळात थोडं भटकायला आणि गाणे ऐकायला कंट्रोल करावं लागायचं ..थोडं तस अवघडच जायचा पण करायचो , अभ्यास पण मिळूनच करायचो .. तरी पेपरचा आदल्या दिवशी एकमेकीना cal करून काय यार काहीच नाही झालं माझं हे ठरलेलं असायचा कायम मग परीक्षा हाल मध्ये जाईपर्यंत discuss करायचो आणि पेपर संपल्यावर लढाई जिंकलासारखा वाटायचं .. कधी एकदा परीक्षा संपेल असा वाटायचा पण खरच तेच दिवस खूप भारी होते
        खूप वेळा वाटायच काय यार आपण मुली का आहोत ...मुल असतो तर  रात्री बे रात्री भटकलो असतो फुल ओन आगाऊ पणा केला असता कारण मुलीना कायम कुठेतरी restrictions येतात ..पण असो मुली असून पण आम्ही मुलांपेक्षा काही कमी कॉलेज एन्जोय नाही केल खूप छोटंसं जग होतं पण खूप मजा केली ..कॉलेज संपतानाच कुठेतरी माहिती होतं की हे सगळं असच नाही राहणार या कॉलेज च ऑफिस होईल ..जर्नल्स मीटिंग पेपर मध्ये रुपांतरीत  होतील ..कायम "Perfect back benchers " असणाऱ्या आम्ही दोघी सोबत नसू अजून नवीन लोक भेटतील पण ठरवल होतं की दोघींनी हि आपापल्या मेहनतीने पैसा कमवायचा आणि खूप मजा करायची आपला style  ची shopping  करायची , आपल्या पैश्याने कॅमेरा घायचा .. busy आयुष्यातून stuppid गोष्टींसाठी तसाच वेळ  काढायचा जो पूर्वी असायचा आणि जे ठरवलं ते करून दाखवलाही ...!!
Mru

 पण पण .. थोडे दिवसात दोघींचं आयुष केवढं बदलेल दोघी जनी कोणाचातरी बायका असू कोणाचातरी सून असू , कोणाचातरी काकू असू , कोणाचातरी वाहिनी असू .. केवढी जबाबदारी असेल , नौकरी आणि संसार सांभाळणं एक दोरीवरची कसरत असेल .. कदाचित खूप इच्छा असून पण एकमेकीना भेटायला,निवांत बसून खळखळून हसायला पण वेळ नाही मिळणार, इतक्या एकमेकींचा संसारात गुरफटून जाऊ .. त्या आगाउपणा करण्यात कदाचित maturity असेल आणि Inocence कुठेतरी कायमचा हरउन जाईल ..ती किडेगिरी , त्या उनाडक्या फक्त आठवणींचाच साठवणी नको व्हायला एवढच देवाकडे मागेन !!

Adi

 म्हणतात ना , जेवणानंतर जशी Sweet dish जेवणाला छान रंगत देते आणि एक गोडवा देऊन जाते तशीच " मैत्री "असते प्रत्येकाचा आयुष्याला कायम गोडवा देणारी ...!

Monday, January 23, 2012

आठवणींचा साठवणी !!!

शाळा सुटली , पाटी फुटली .........

      "शाळा" चित्रपट पहिला ते हि शाळेतलाच मैत्रिणीसोबत आणि सगळ्या शाळेतल्या आठवणी जाग्या झाल्या आणि वाटला पुन्हा पाहिलापासून तो शाळा ते कॉलेज चा प्रवास करता आला तर केवढं भारी होईल ना...!
ते पुन्हा सगळा गृहपाठ , वर्गपाठ आणि ते वेळेत पूर्ण नाही झाला म्हणून सांगितलेली काहीही करण आणि  खाल्लेला बाई चा ओरडा , सगळ्यात आधी हात वर करून प्रश्नाचा उत्तर कोण देणार म्हणून लागलेली पैज , पडणारे असंख्य निरागस प्रश्न ..पेन , वह्या , डबे  हे  आपला स्वतःचा किती ही चांगला असला तरी नेहमी मैत्रिणीच आवडायचा आणि  मग आदलाबदल करण्यात पण एक वेगळीच मजा असायची ,  पी टी चा तास जाम आवडायचा अगदी वाट बघायचो , चित्रकलेचा तास आमचा कलादालनात व्हायचा एक छोटीसी खोली होती तिकडे आमचा चित्रकलेचा सरांनी त्यांची प्रतिभाशक्ती वापरून बरेच चित्र काढून लावलेले असायचे आणि ते तास तिकडेच घायचे अगदी दाटीवाटीने अख्खा वर्ग त्या कलादालनात बसायचा , दिवाळीचा आणि उन्हाळ्याचा सुट्ट्या म्हणजे धमाल असायची कारण कॉलनी मधला मित्र मैत्रिणी सोबत  पण तेवढीच मजा करयचो ..! शाळेत असताना पहिला बाकावर बसण्याची धडपड चालायची आणि कॉलेज मध्ये असताना शेवटचा बाकावर बसण्यासाठी .. :-P
      मला अजून ही आठवतंय माझा शाळेतला जिवलग मैत्रिणीचा वाढदिवस होता आम्ही कायम सोबत असायचो त्याही दिवशी मी तिचा सोबतच होते पण मी तिचा वाढदिवस विसरले आणि तिला विश पण नव्हतं केलं मग ती जाम चिडली होती माझावर अर्थात ते चिडणं साहजिक होतं आणि तेंव्हा बर्थडे रेमिन्देर वगैरे प्रकार नसायचा पण त्या रुसव्या फुग्व्यात आणि भांडणात पण मैत्री असायची
   पाहिजे  ती गोष्ट  रडून हट्ट करून मिळायची लहानपणी , खरच व . पु . म्हणतात तसा " आठवणी या मुंग्यांचा वारुळा प्रमाणे असतात वरून अंदाज नाही लावता येत किती आहेत पण एक बाहेर पडली कि तिचा पाठोपाठ असंख्य मुंग्या बाहेर पडतात आणि तशाच आठवणी आठवतायेत पण लिहून लिहून हात दुखतील पण आठवणी काही थांबायचा नाहीत पण त्या कायम काहीतरी शिकुउन जातात ,लक्षात राहतात , प्रसंगी रडवतात आणि कधी हसवतात ही
                            पण असो मी स्वतःला खूप नशीबवान समजते कारण अजून ही माझा सोबत त्या शाळेतल्या आणि कॉलेज मधला मैत्रिणी सोबत आहेत, शाळेतला आणि कॉलेजमधला आठवणीना उजाळा दायला आणि खळखळून हसायला ,अशाच छान छान आठवणींचा साठवणी प्रत्येकाकडेच असतील...
पण पुन्हा ते दिवस नक्कीच नाही परत येणार हेच खरं  !!



Friday, January 13, 2012

"जो भी मैं केहना चाहु , बरबाद करें अल्फाझ मेरे ... "

या Blog वर माझाविषयी मी जे काही लिहिलंय ते वाचून समोरचा असा विचार करत असेल कदाचित या मुलीला अखंड बडबड करण्याची सवय आहे तरीही हिचा मनात काही गुपितं असू शकतात का ?? याचावर मी असा म्हणेन कि काही गोष्टी प्रत्येकाचा आयुष्यात अशा असतात कि त्या कोणाच समोर नाही व्यक्त करता येत आणि मनात ठेवणं तर त्याहून हि कठीण माझासारखा बडबड करणाऱ्या लोकांना.. पण असो या Blog ने माझा सारखा अनेकांना एक सुवर्णमध्य दिलाय आपल वयाक्तिक मत मांडणासाठी .. Thanks to blogger.com!!
 ते माझा एक आवडत गाणं आहे  Rockstar mvi  मधलं " jo bhi main kehna chahu , barbaad karein alfaaz mere " म्हणून मनातले विचार बोलून न दाखवता लिहून ठेवलेलेच बरे  :-P ;-P

Saturday, January 07, 2012

मनातलं गुपित शब्दांचा रुपात ....

अनेकदा खूप गोष्टी बोलायचा राहून जातात आणि मग त्या मनातच राहतात अशा गोष्टी शब्दांचा रूपाने लिहून व्यक्त करणं जास्त सोयीचा होतं त्या साठी असलेलं एक हक्काचा टिकाण जिकडे मी वाट्टेल ते वाट्टेल तेंव्हा व्यक्त करू शकते ...अगदी मनसोक्त ....

Friday, January 06, 2012

किडेगिरी एक उनाड खुळेपणा !

life is only abt living KAMINAGIRI KIDEGIRI FALTUGIRI So khob Enjoygiri karne ka aur fulltoo DADAGIRI se jineka bole to ZNMD